Terug

Ron Bakker

Vertelt over zijn loopbaanontwikkeling

 

Nooit te oud om te leren’   

Mijn loopbaan is in 1981 begonnen met een keuze voor de Marine. Ik wilde bij de marine werken omdat de werkgelegenheid in het noorden van Nederland niet echt groot was. De uitdaging te werken binnen de defensie zag ik als een groot avontuur.  Tijdens mijn sollicitatie bij de Marine  bleek dat het wel twee jaar kon duren voordat ik echt zou kunnen starten. Reden hiervoor was dat er binnen mijn richting nog geen behoefte was voor nieuw personeel.  Ik besloot niet af te wachten, maar eerst voor mijn dienstplicht te gaan en dan maar gelijk zo ver mogelijk weg. Dat werd de Luchtmacht . Ik ben begonnen als dienstplichtig militair bij de Luchtmacht  in Duitsland.  

Matroos

Halverwege mijn dienstplicht kwam de oproep dat ik kon starten bij de Marine, in Den Helder. Omdat ik  binnen Defensie bleef, hoefde ik mijn dienstplicht niet af te maken. Ik startte met een korte introductietraining waarin ons vooral werd geleerd om te denken en te werken in teamverband, en binnen het team oog te hebben voor  de zwakste schakel. Na een aanvullende elektrotechnische  opleiding ben ik geplaatst aan boord van een mijnenjager. Mooi werk; we ruimden in de Noordzee met de gehele mijnendienst gemiddeld zo’n 2 á 3 mijnen per week. Het kunnen bijdragen aan een veilige Noordzee geeft wel een extra kick. En nog steeds  worden er 1 á 2 per week gevonden en geruimd, er liggen nog ca 3 miljoen mijnen in de Noordzee. Uiteindelijk heb ik 3,5 jaar gevaren op mijnenjagers. Daarna, volgens het Marine-ritme, een jaar aan de wal in een werkplaats in Den Helder voor revisie en onderhoud van pompen, compressoren en andere voorkomende onderhoudswerkzaamheden. In deze periode heb ik de Kaderopleiding aangevraagd; deze geeft verdieping van mijn elektrotechnische vaardigheden, maar had ook aandacht voor managementvaardigheden. Beiden trokken mij aan, en bovendien kon ik daarna promotie maken naar een hogere functie met bijbehorend salaris en toekomstmogelijkheden. Na deze 1,5 jaar durende generieke opleidin heb ik me nog verder gespecialiseerd in de gebruikte elektronica van het type schip waarop ik als onderofficier zou gaan varen.

Onderofficier

In mijn kaderfunctie aan boord werd ik gaandeweg begeleider en aanspreekpunt voor matrozen die met hun ontwikkeltraject bezig waren.  Het besef dat dit een natuurlijk proces was en niet gestuurd door de functie  aan boord gaf mij het besef dat mijn eigen kennisniveau hoog was en dat dit gezien en geapprecieerd werd door collega’s. Voor mijzelf was dit een goede motivatie.

Productietechnicus

Na 8 jaar besefte ik me steeds vaker dat ik in mijn werk de uitdaging kwijt was, het werd een beetje routine. Vanuit Harlingen ben ik toen gaan zoeken naar een nieuwe uitdaging. Via een banenbeurs in Leeuwarden ben ik in 2002 als Productietechnicus begonnen bij Electrabel op centrale Bergum. Na een paar jaar als Productietechnicus merkte ik dat ik als van nature de rol als begeleider weer op mij nam. Dit maal voor nieuwe collega´s bij ons in de ploeg. De teamleider vond het prima dat ik deze rol op mij nam. Met de vaktechnisch opleider van mijn locatie sprak ik regelmatig over mijn eigen opleidingen en mogelijke vervolgopleidingen. Ik was niet gestopt met leren en had inmiddels onder andere de REWIC-opleiding afgerond.  En uiteraard hebben we ook regelmatig gefilosofeerd over eventuele mogelijkheden om de overstap te maken naar opleidingen. Ik houd wel van een uitdaging en het besef dat ik blij wordt van mensen die met meer kennis vertrekken dan ze binnenkomen. Na (weer) 8 jaar werd mij duidelijk gemaakt dat de kans groot was dat ik mijn pensioendatum niet ging halen op deze locatie. En hoewel ik na 6 jaar heen en weer reizen tussen Harlingen en Bergum net verhuisd was  naar Bergum (de latex op de muren was net droog), heb ik toch de keuze gemaakt om beschikbaar te zijn voor de flexpool die op de nieuwe centrale in Lelystad de continue-dienst ging ondersteunen. De combinatie van de volcontinue-dienst als productietechnicus én  de dagelijkse 200 km woon-werkverkeer maakte dat ik niet lang daarna opnieuw ging nadenken over de mogelijkheden om de overstap naar de afdeling Vaktechnisch Opleiden te maken; als vaktechnisch opleider. Ik deed het opleiden toch al tijden en ik had ervaren dat het bij me past.

Vaktechnisch opleider

Gelukkig was er de ruimte om stage te lopen bij de afdeling  Vaktechnisch Opleiden. Door het langdurig uitvallen van een collega-opleider  werd ik zelfs al heel snel in het diepe gegooid. Ik denk dat de gedrevenheid van een echt nieuwe functie maakte dat ik geworden ben wat ik nu ben; door de verantwoordelijkheid die ik voel, het serieus nemen van mijn werk en mijn collega’s naast me. Als PT-er had ik ook veel verantwoordelijkheid. Het goed en tijdig starten van een eenheid gaf voldoening maar deze functie had geen ruime voor eigen initiatieven of vormen. Binnen Vaktechnisch Opleiden heb ik veel meer ruimte voor eigen initiatief en ontplooiing.  Als PT-er zijn de marges heel nauw en had ik geleerd alles te verantwoorden: wat heb ik gedaan en waarom en wat ga ik doen. Nu heb ik de verantwoordelijkheid om de klus goed af te ronden op een manier die past bij het onderwerp en de doelgroep: dat geeft meer vrijheid, maar ook meer verantwoordelijkheden…. En meer werkdruk. Ondanks de hogere werkdruk en het lagere salaris zou ik niet terug willen naar het PT-ers schap. Deze functie is veel beter voor mijn gezondheid en ook thuis zijn ze blij omdat ik niet meer chronisch vermoeid ben door de nachtdiensten. Het ingeleverde salaris zie ik eigenlijk als een vergoeding voor de chronische vermoeidheid en dat zou ik zo wéér inleveren. Misschien heb ik mezelf met deze keuze wel 10 jaar langer pensioen gegeven. Wat ik wél mis is de feeling met de praktijk. Daarom rooster ik per jaar 6 nachten (op 2 verschillende locaties) in om de feeling te houden met het proces. Nachten omdat dan de eenheid word opgestart. De mannen in de wacht kunnen het wel waarderen en hiermee kan ik ook de inhoud van de training actueel houden. Inmiddels ken ik door mijn overstap van een combi naar een STEG, en mijn werk voor een kolencentrale  meerdere systemen. Deze kennis kan ik nu goed inzetten binnen mijn functie als opleider. Het kunnen combineren van kennis opgedaan in de praktijk met de theoretische processen welke gebruikt worden binnen de diverse simulaties maakt dat je een goede afweging kunt maken welke kennis als toegevoegde waarde gebruikt kan worden door collega’s uit de productie.

In de 5 jaar dat ik deze functie nu vervul, heb ik nog geen moment spijt gehad van deze overstap. Over 3 jaar is weer 8 jaar voorbij, en volgens het ritme in mijn loopbaan zou het dan weer tijd zijn voor iets nieuws. Als ik daar nu aan denk, dan kan ik me nog niet voorstellen dat ik over drie jaar een nieuwe uitdaging nodig heb. In mijn huidige functie is nog geen routine ingeslopen, ik ben me nog steeds aan het ontwikkelen. Aan de andere kant sluit ik mijn ogen natuurlijk niet voor de ontwikkelingen binnen de branche en de gevolgen die dat voor mij kan hebben.


Dus, wat is jouw volgende stap?

temp content

even geduld a.u.b.